قضاوتهای مجازی...
ساعت ٥:٢٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸٦ : توسط : ترانه

جالبه ها، حتی در این دنیای مجازی،میون آدمهای انگشت شماری که هیچوقت قرار نیست ببینیمشون، میخواهیم خوب جلوه کنیم. برامون مهمه که چه قضاوتی در موردمون میکنن. برای همینه که بیشتر ما یک وبلاگ"شخصی " هم داریم که گاه و بیگاه بهش سر میزنیم...
نگین که ندارین! باشه شما ندارین. ولی من دارم نه یکی که دوتا. اولیش رو که مینوشتم اونقد ر حالم بد بود که اصلا تنها چیزی که برام مهم نبود قضاوت شما دوستان خیلی عزیز مجازی بود...وقتی تک و توک بدون اینکه بخوام خواننده هایی پیدا کردم دیدم که...نه دیگه، باید یکمی"خوب تر" باشم. تا عزیزان خواننده نا امید نشند... بعد چون خوب بودن سخت تر از وبلاگ زدن بود من اومدم اینجا. بعد هم که حالم بهتر شد. یک وبلاک شخصی جدید زدم که مجبور نشم هر روز از روی جنازه عشقم رد بشم و داغم تازه بشه...
خلاصه ما وبلاگ دوم داریم چون:

1-همه ادمهای کامل و موفقی هسیتم. تابع اصول اخلاقی بدیهی جامعه. هر چی پیش باید و هر کاری که بکنیم ، قصه ها همیشه به خوبی و خوشی تموم میشن. خود شما وقتی میرین سینما اگر فیلم به عاقبت بخیری تموم نشه چقد حالتون گرفته میشه؟
2-مساله دیگه رعایت احتیاط هست. کسی دوست نداره که آشناها رخت چرکهاشو ببینن. وقتی ادم در مورد شخصی ترین مسایل زندگیش مینویسه همیشه این نگرانی هست که یکجورایی شناسایی بشه.
3-میخواهیم برای خودمون شخصیت مجازی بسازیم، و دنیای مجازی خودمون رو با سلیقه خودمون رنگ ا میزی کنیم. اشیای اضافی جاش توی اتاق پذیرایی نیست و کسی مهمون رو به انباری نمیبره
حا لا شاید دلایل دیگه هم داره این چند وبلاگی ولی فعلا چیزی به فکر من نمیرسه.